Powrót na stare śmieci – „Trzydziesta pierwsza”, Katarzyna Puzyńska

Zasłużyła na miano polskiej Camilli Läckberg – tak krzyczy okładka. A ja jestem przekonana, że warsztat pisarki autorki znacznie przewyższa ten, do jakiego przyzwyczaiła nas Szwedka. Dwie zagadkowe sprawy oraz znana nam już grupa policjantów z Danielem Podgórskim na czele, nietuzinkowe śledztwo, duszna, małomiasteczkowa atmosfera a wszystko spisane lekkim piórem – taki układ wróży tylko jedno: dobrą i wciągającą powieść kryminalną. Czy ją dostałam?

Trzydziesta pierwsza to trzeci tom sagi, w której to Katarzyna Puzyńska po raz kolejny przenosi nas do Lipowa – niewielkiej, otoczonej lasami polskiej wsi. Akcja rozpoczyna się w momencie, kiedy mury więzienia opuszcza oskarżony piętnaście lat wcześniej o morderstwo czterech osób niejaki Tytus Weiss. Jego wyjście łączy się z pożarem, w którym ginie jego brat – Filip. Czy to Tytus zaatakował po raz kolejny? Jednocześnie, w Cichym Lasku, w miejscu gdzie parędziesiąt lat wcześniej tajemnicza sekta popełniła zbiorowe samobójstwo, przyjezdny badacz Jerzy Grala odkrywa szkielet kobiety. Dwa sprytnie zazębiające się watki i jedno śledztwo.

Przyznam szczerze, że spodziewałam się lekkiej i niezobowiązującej lektury. Tym razem powieść przeszła moje oczekiwania. Wciągnęła mnie bez reszty, znacznie bardziej niż Motylek czy Więcej czerwieni – dwa pierwsze tomy sagi. Nie wiem do końca czego to była sprawka: zagmatwanej i wielowątkowej fabuły, poczciwych policjantów z Lipowa czy lekkiego stylu autorki. Jedno jest pewne, powyższe cechy razem dały spójną i przyjemną w odbiorze całość. Powieść czyta się praktycznie sama. Akcja wciąga a czytelnik ma ochotę rozwikłać zagadkę wraz z bohaterami lipowskiego komisariatu.

Puzyńska mistrzowsko opanowała sposób pisania kryminałów, podrzucane przez nią wskazówki nie są nachalne a tym bardziej ewidentne. Czytając Trzydziestą pierwszą świetnie się bawiłam, jednocześnie czując jak autorka wodzi mnie za nos. Mój typ mordercy wprawdzie był strzałem w dziesiątkę, do końca jednak nie udało mi się rozwikłać jakie były jego motywy. Ponadto, jest to książka z nie najgorszym podłożem psychologicznym. Na szczególną uwagę zasługuje kreacja podejrzanych, z wieloznacznymi zachowaniami i zagmatwanymi cechami charakteru. Niniejsza powieść, jeśli miałabym ją określić jednym zdaniem, to bardzo dobra a zarazem niezobowiązująca lektura.

Przyznać muszę, że niejeden fan kryminału sięgając po tę pozycję nie powinien czuć zawodu. Wręcz przeciwnie – spędzi kilka godzin świetnie się bawiąc. Książka mnie odprężyła, na co szczerze liczyłam w chwili jej wyboru. To tytuł z serii tych, które wyśmienicie sprawdzą się jako niewymagająca lektura na zimowy wieczór lub na chwile relaksu na plaży. Będzie to przyjemny i lekki przerywnik między ambitniejszymi książkami. Kocham Katarzynę Puzyńską. Teraz, po lekturze trzeciego tomu jej kryminalnej sagi, mogę to już oficjalnie potwierdzić. Szczerze polecam!

Jednym zdaniem

Bardzo dobry, osadzony w polskich realiach kryminał. Napisany bardzo zręcznie i porywająco. Nie zawiedzie!

— Dominika Rygiel
0 komentarzy
0 Polubień
Poprzedni wpis: Legenda od kuchni – „Freddie Mercury”, Peter Freestone, David EvansNastępny wpis: Nie byle jaka bylejakość – „Dość kato-lipy”, ks. Jan Kaczkowski

Zobacz także

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

O mnie

Zmanierowany mól książkowy i rockowa dusza w jednym.
Czytaj więcej

Magazyn Bookiecik Extra
Najnowsze wpisy
Kalendarz
Wrzesień 2017
P W Ś C P S N
« Sie    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  
Najbardziej popularne
Najczęściej komentowane